السَّاجِدِينَ » » . « 1 » جعفرى مىگويد : در خدمت امام كاظم عليه السلام گفته شد : مردمى عقيده دارند كه خداى تبارك و تعالى ، به آسمان پايين فرود مىآيد . حضرت فرمود : « خدا فرود نمىيايد و نيازى به فرود آمدن ندارد . ديدگاه او نسبت به نزديك و دور ، برابر است . هيچ نزديكى از او دور نشده و هيچ دورى به او نزديك نگشته است . او به چيزى نياز ندارد ؛ بلكه نياز همه ، به اوست . او عطا كننده است كه شايستهء پرستش ، كسى جز او نيست و عزيز و حكيم است . اما گفتهء وصف كنندگانى كه گويند : " خداى تبارك و تعالى فرود مىآيد " [ ، درست نيست ] . اين سخن را كسى مىگويد كه خدا را به كاهش و فزونى نسبت مىدهد . به علاوه ، هر متحرّكى ، احتياج به محرّك يا وسيلهء حركت دارد . كسى كه اين گمان‌ها را به خدا مىبَرَد ، هلاك مىگردد . بپرهيزيد از اين كه راجع به صفات خدا ، در حدّ معيّنى بايستيد كه او را به كاهش يا فزونى ، تحريك يا تحرّك ، انتقال يا فرودآمدن ، يا برخاستن و نشستن ، محدود مىكند . خدا از توصيف واصفان و ستايشِ ستايندگان و توهّم متوهّمان ، والاتر و گرامىتر است . « بر خداى عزيز مهربانى توكّل نما كه تو را هنگام ايستادن و گشتنت را ميان سجده كنندگان ، مىبيند » » . شرح از « الوافى » نزول به آسمان دنيا ، اشاره دارد به اين سخن كه گروهى از محدّثان روايت كرده‌اند : « همانا خداوند در نصفهء آخر هر شب و در اوّل شب جمعه ، به آسمان دنيا نزول مىنمايد و ندا مىدهد كه : چه كسى دعاكننده است ؟ آيا استغفار كننده‌اى هست ؟ آيا درخواست‌كننده‌اى هست ؟ » .

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 125 .